ashke gham
تقدیم به کسی که با رفتنش رنگ غمو به قلبم پاشید
خداوندا نمی دانم بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد. دل دارم. دلی بی آب و گل دارم
باز گشتم....با روحی خسته و قلبی شکسته و صدایی که بغض "بی او بودن" بر آن نشسته!!! هوای چشمانم بارانی است فردابروم...جایی که هیچ حدی میان من و خیالش نباشد چه غریبانه دقایقم را به مسلخ عشق کشاند
آنقدر تنهایم که حس می کنم یاسهای باغچه هم از من رو بر می گردانند آنقدر احساس غریبی می کنم که حس می کنم خورشید هم گرما و طراوتش را از من دریغ می کند و مرا به دست سایه ها سپرد بدون هیچ تفکر و اندیشه ای چشمهایم را به روی همه چیز بسته ام و باز هم من ماندم و حصاری از سکوت
خود را در آغوش کلمه ها رها می کنم و بی صدا می گریم
بی صدا اشک می ریزم، بی صدا نامش را بر زبان می آورم و بی صدا می میرم از پشت پنجره سکوت چشمهای اشکبار و قلب خسته ام را ندید نمی دانید چه خواب آرامی بود!!! بی خبری مطلق کاش این خوابم را بیداری نبود و اینک حسرت سراب خواب بر همه حسرتهایم افزون شد می روم......می روم با خدا درد و دل کنم.....سر در آغوش مهربان و امنش بگذارم و برای تمام دلتنگیهای خود را گریه کنم به آسمان بگوييد
باز هم دلتنگي ، باز هم گريه هاي شبانه ام در هيچ چشم ديگري نگاه كنم شايد نسيم ، خبري از عشق برايت بياورد خسته ام از این همه کارهای مهم و تصمیم های مهم و فکر کردن به رابطه های مهم. از این که بزرگ شده ام، خسته ام، از این که نمی توانم بی خیال همه چیز باشم، خسته ام از این همه سبک سنگین کردن زندگی، خسته ام از این همه دو دو تا چهارتا کردن ها، خسته ام از این همه زندگی را جدی گرفتن. خسته ام از نامه هایی که می رسند و باید برای جواب دادنشان کلی فکر کنم و کلی به گذشته رجوع کنم و به احساسم رجوع کنم و بسنجم همه چیز را، از این همه تلاش برای ترسیم آینده خسته ام، از این همه هراس زندگی خسته ام، از این همه دلشوره برای زیستن، از این همه مراقبت، از این همه فکر کردن درباره ادامه راه خسته ام، خسته، خسته، خسته...... هر چه برمن گذشت حقم بود من از این بیشتر سزاوارم تو گناهی نداری ای زیبا مرگ بر من که دوستت دارم دستمال كاغذي به اشك گفت: قطره قطرهات طلاست چقدر خسته شدم از این دنیا! مگه خوبی و خوشی نمیشه بین آدمها تقسیم بشه؟ مثل بچه ها که باهم بازی می کنند و اگه یکی به بازی راه داده نشه گریه میکنه و بقیه رو وادار میکنه قبولش کنند درحالیکه یه لبخند رضایت کودکانه تمام اشکهای ریخته شده را محو میکنه! به یاد آدمی یاد آدمیت دست خودم نیست " و تمام فکر و زندگی من تو شده ای به خدا بدان که این دست خودم نیست !! و دستانم سرد است و اگر میبینی همه ی لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و پر از غم غصه است بدان که این دست خودم نیست !! و به یاد تو میباشم . همیشه در کنارت باشم دستانت را بگیرم !!
كاش مي دانستند كه دل من نه تلفن عموميست و نه كلكسيونر عشق هاي رنگارنگ دل من آنطور ها كه آنها فكر ميكنند باهمه مهربان نيست ... جای هیچکس را وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست... نگفتم :عزیزم این کار را نکن. نگفتم :برگرد و یک بار دیگر به من فرصت بده. وقتی پرسید دوستش دارم یا نه ؟ رویم را برگرداندم. حالا او رفته و من تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم. نگفتم:عزیزم متاسفم چون من هم مقصر بودم. نگفتم:اختلاف را کناربگذاریم چون تمام آنچه می خواهیم عشق و وفاداری و مهلت است. گفتم:اگر راهت را انتخاب کرده ای من آن را سد نخواهم کرد. او را در آغوش نگرفتم و اشکهایش را پاک نکردم نگفتم اگر تو نباشی زندگی ام بی معنی خواهد بود. فکر می کردم از تمام آن بازی ها خلاص خواهم شد. اما حالا تنها کاری که می کنم گوش دادن به چیزهایی است که نگفتم. نگفتم:جاده بیرون خانه طولانی و خلوت و بی انتهاست. گفتم:خدانگهدار... موفق باشی...خدا به همراهت...او رفت و مرا تنها گذاشت تا با تمام آن چیزهایی که نگفتم زندگی کنم اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا خداحافظ خداحافظ همین حالا خداحافظ دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست. تو نمی فهمی اندوه مرا چه بگویم به تو ای رفته ز دست...
پای گذاشتن در هر رابطه ی جدید با انسانی دیگر همچون اشتیاق برای آبتنی در دریاچه خزر و پای خیس کردن در آن است اولش خیلی جذاب و دوست داشتنی است... آسان است... هی می خواهی جلوتر بروی... پیش تر و پیش تر... اما ناگهان به جایی میرسی که دریا تو را می کشد دیگر اختیار از دست می دهی... کشیده می شوی... به جلوتر و در اعماق بیشتر... تا جایی که ممکن است غرق شوی! و هیچ نجات دهنده ای در آن حوالی نباشد! . . . باید احتیاط کرد! چند راه است: - در ساحل بنشینی و تن خیس نکنی و فقط به زیبایی و خروشندگی دریا چشم بدوزی. - کمی پای خود را خیس کنی و زود عقب بکشی که مبادا امواج تو را با خود ببرند. - با تیوپ یا قایقی تا دورترها بروی که تقریبا در امان باشی. (اگر سوراخ و پوسیده نباشند!) - شنا کردن یاد بگیری! گرچه هر شناگر هم، توانش محدود است و امواج سهمناک دریای طوفانی ممکن است عاقبت خسته اش کند و یکی از رگهای پایش بگیرد و آنوقت... ... ولی هیچ وقت نباید به امید نجات دهنده ای دل به دریا زد !!! ... راستی هیچ دیده اید وقتی دو نفر با هم در حال غرق شدن هستند، حتی اگر دوست باشند، هر کدام برای نجات خودش دیگری را به زیر آب می کند تا خود سرش از آب بیرون آید و چند لحظه نفس بکشد؟؟!!! ... شما کدام حالت را ترجیح می دهید؟ اصلا آبتنی در دریا را دوست دارید؟! اهم شد و خو این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید ... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ... چرا که می دانستم در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ... تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی اولین مهمان تنهایی هایم بودی... روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود... زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم... هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ... دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما... و من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ... به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد... اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود... و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم... با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم... هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد دارند و با هیچ می میرند . . . شبيه برگ پاييزي ، پس از تو قسمت بادم باز ديشب دل ديوانه من داشت با من سر جنگي كه مپرس گفتم : اي دل ، به خدا ميدهمت گوشمالي قشنگي كه مپرس اهل ده گر كه بفهمند بد است مي خورد نام به ننگي كه مپرس شهد عشق من و تو خواهد شد بعد از آن زهد و شرنگي كه مپرس ... دل من حرف به خرجش نرود شده ديوانه منگي كه مپرس مي كشد آه به قسمي كه مگو مي كند گريه به رنگي كه مپرس چه حس بدیه.... وقتی فکر میکنی توی دنیای به این بزرگی و شلوغی تنهای تنهایی!!!وقتی میبینی تو بدترین وضعیت همه پشتتو خالی میکنن...مخصوصا کسایی که انتظارشو نداری.......چه حس بدیه اون لحظه ای که چشاتو باز میکنی و میبینی هنوز زنده ای.......چه حس بدیه وقتی همه بی احساس خطابت میکنن!!!... همه به راحتی روی احساست پا میذارن بدون اینکه خورد شدنتو ببینن......چقدر سخته وقتی داری تو گریه هات غرق میشی کسی نباشه نجاتت بده......حالم بهم میخوره از آدمایی که ادای ادمای عاشقو در میارن....نمیدونن دوست داشتن چیه اما میگن دوست داریم......نمیدونن مردن چیه اما میگن برات میمیریم.....چقدر دردناکه وقتی دوست نداری دل کسیو بشکونی اما بقیه به سادگی دلتو میشکونن.....تازه بعدش واست ترحمم میکنن......حالم از همه بهم میخوره.....از همه ....حتی از خودم!!!!!!!!!!!!!!!!!
آرزو دارم همیشه در کنار هم باشیم. آرزو دارم همیشه شاد باشی. آرزو دارم تنها برای من باشی, قلب من در سینه تو و قلب تو در سینه ام باشد و ما هر دو تا ابد در قلب هم باشیم. آرزو دارم به تمام آرزوهایت برسی تو خوشبخت باشی و من نظارگرخوشبختیت. آرزو دارم همیشه تا ابد با من باشی. من از تو چیزی جز وفا نمیخواهم آرزو دارم همیشه با وفا باشی. آرزو دارم اگر چه از هم دوریم مرا در کنار خودت همیشه حس کنی. آرزو دارم قلبهایمان همیشه تا ابد تنها به عشق هم بتپد و من نمیگذارم غم بیاید یا بخواهد قلبت را بشکند. ای یگانه آرزوی من امید دارم روزی می آید که دیگر هیچ نمیخواهم جز همیشه با هم و در کنار هم بودن با قلبهایی که باعشق هم میتپد. آرزوهایم را زنده کن ای عشق من
در این دنیای وانفسا
كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم
نمیدانم
نمی دانم خداوندا.
در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم خداوندا
به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا.
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده.
پناهم ده .
امیدم خداوندا .
كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی
دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به كس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم نمی پرسم
نمی گویند
نمی جوند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
كللام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بتركان این غم دل را
و یا در هم شكن این سد راهم را
كه دیگر خسته از خویشم
كه دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می كنم نجوای پنهانی
كه شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست...
آه که روزگار چه بی رحم است!!!
خسته ام ...آنقدر که بی دلیل همه اتفاقات را پذیرفته ام
در این روزهای غریب دلتنگی باز هم به نوشتن پناه آوردم
هیچکس بغض فرو خورده ام را نفهمید....هیچکس
می خواهم برگردم به عالم بی خبری!
ديگرنبار د اشکهای من همه عالم را سيراب می کند
به زمين بگوييد
ديگر نلرزد
که دلم به اندازه ويرانی تمام دنيا لرزيده است
به عقربه ها بگوييد
ديگر به دنبال هم ندوند
که من به اندازه تمام ثانيه ها لحظه ها را شمرده ام
شمرده ام تا . . .
يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهاي بي ستاره ام
سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بي تابم
كجاست شانه هاي گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟
كجاست آن لبخندهاي عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟
چرا ديگر درد دلي براي گفتن نداري ؟
چرا اشكهايت را از من پنهان مي كني و حرفي براي گفتن نداري ؟
چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت مي سوزاني ؟
آنقدر دلتنگ چشمانت هستم كه نمي توانم
آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقي ، دل غمگينم را شاد نمي كند
براي گريستن ، شانه هايت را كم دارم
شانه هايي كه بارها و بارها در خواب و خيال ، تكيه گاه دل عاشقم بود
براي عاشقي ، نگاههاي زيبايت را كم دارم
نگاههايي كه تنها دليل زندگي و عشقم شد
چرا ديگر براي غصه ها ، اشكها و دلتنگي هايم جوابي نداري ؟
شب دراز است و من هنوز هم در انتظار نسيم صبح سپيد مانده ام
اي دل ديوانه ي من ! با غمهايت بساز و با اشكهايت بسوز ، اما دم نزن
اي دل عاشق و بيقرار من ! صبر كن
اي دل بساز ! شايد قاصدك خبري از يار آورد
صبر مي كنم و عاشق مي مانم كه خوشبختي از آن عاشقان است.
يك كم از طلاي خود حراج ميكني؟
عاشقم
با من ازدواج ميكني؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!
تو چقدر سادهاي
خوش خيال كاغذي!
توي ازدواج ما
تو مچاله ميشوي
چرك ميشوي و تكهاي زباله ميشوي
پس برو و بيخيال باش
عاشقي كجاست!
تو فقط دستمال باش!
دستمال كاغذي، دلش شكست
گوشهاي كنار جعبهاش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
در تن سفيد و نازكش دويد خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد
مثل تكهاي زباله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال او
با تمام دستمالهاي كاغذي فرق داشت
چون كه در ميان قلب خود
دانههاي اشك كاشت 
اگر میبینی عاشق تو هستم . دیوانه تو هستم .
اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است
دست خودم نیست که همه ی لحظه ها تو را در جلوی چشمانم میبینم
دست خودم نیست که دوست دارم
دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در اسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی ...
هیچکس دیگر نمیتواند بگیرد.....
دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته،
اهم پوسید
اما در میان خاطرات من سبز و استوار خواهی ماند....
زیرا من همیشه عاشقم
من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم
مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...
خداحافظ ، ولي هرگز نخواهي رفت از يادم
خداحافظ ، تو اي همپاي شب هاي غزل خواني
خداحافظ ، به پايان آمد اين ديدار پنهاني
خداحافظ
| قالب رايگان وبلاگ پيجك دات نت |
!ادما وقتی واسه هم ندارند
××××××
نمیدونم قراره چی بنویسم!
من بادقیقه تغییر حالت میدم!
فقط اومدم که بنویسم!
× × × × × ×
امروز و هر روز احساس تنهایی می کنم، تنها و در سرزمینی غریب که هیچ کس مرا باور نمی کند. کسی پای حرفهای دلم نمی نشیند تا حرفهای ناگفتنی ام را برایش بازگو کنم. دنیای تنهایی خود را با هر غمی خریدارم. زیرا دنیای من محرم اسرار من است، او هر شب و هر روز با من است با میزبانی به نام غم.
دنیای تنهایی من هیچ وقت از من خسته نمی شود، چون من هم مثل او تنها هستم. دنیای من پر از محبت است و هر وقت بخواهمش به سراغ من می آید. من هیچ کس را نمی خواهم، محبت های پوچ و دروغین را نمی خواهم. از خیانت و نامردی متنفر و از دروغ بیزارم و این را می دانم که همه اینها از درد دوست داشتن است.
پس ای چشمان من ای همسفران غم های من بباریدتا شاید با بارش شما کویر تشنه پر سوز دل من سیراب شود.
ببارید تا شاید دشت سوخته قلبم طراوت یابد؛ تا شاید اقیانوس ها را شرمنده کنید.
××××××
دوستت دارم بی آنکه مرا دوست داشته باشی
دوستت دارم حتی اگر از چشمان خیسم بخندی و بی خیال این باشی که دلم شکسته است...
دوستت دارم حتی اگر دلت سنگ باشد ، حتی اگر هیچ احساسی بر من نداشته باشی با اینکه میدانم در دلت یک دنیا محبت است و احساست ، مثل آب پاک و زلال است...
عزیزم باور کن به تو نیاز دارم ، منی که قلبی ویرانه دارم ودلی سوخته ، منی که ساحل دریای دلم طوفانی است و امواج غم و غصه در دلم زیر و رو می شود نیاز به تو دارم که قلبم را با محبت و عشقت صفا دهی ، دل سوخته ام را با عشقت جان بدهی و ساحل دریای دلم را آرامتر از همیشه کنی...
عزیزم مرا باور داشته باش ، حتی برای یک لحظه هم که شده قلب مرا با تمام وجودت حس کن ...
××××××
...لطفا کسی هدف نوشین مرا نداشته باشد .
از همان در که امدی برگرد .
اینجای جای ماندن نیست
زیرا چو من می پوسی !!
