دریافتم .

 حس کردم که تو دست از سرم بر نخواهی داشت

                                

 همه دروغ گویند ـ هیچگاه هیچ نماند ـ این را بدانی :دل بندی به عاشقی دروغین

 این را بدان قلب رها نکنی به عشقی نیرنگین به هیچ

همه تو را منع کنند از زبان جان ـ تو گویی با فراز راز بزرگی بدان

:که حقیقت بپذیر تو تنهایی تنها ـ ز سرمای فریاد همگان یخ می بندی ...

اما ـ بدون هیچ کس بی ان ـ تمام کن سختی را از جان

 تسلیم کن عشقت را به جان ـ سر به رنگین کمان بسپار و چشم نیلوفری کن

 که دیگر رب است و تو و یار و ان

شاید باور نکنی. از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماند و خودکاری که هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت. شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی. شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه تان بکند و پاره کند.

تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر محتوم می توانم همچنان با تو سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم داشت؟

شاید باور نکنی اما دوست دارم مدام برایت بنویسم. بعضی وقتها که کلمات را گم می کنم دوست دارم دشتها. دریاها. کوه ها. جنگلها. ستاره ها و هر چه در کاینات است همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم.

دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین صبحگاهان زیر آفتاب نارس مرا زمزمه کنند. می دانم خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی رو به رویت بنشینند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله در آیی که می گوید:

 مرا از یاد خواهی برد نمی دانم؟                                ولی می دانم از یادم نخواهی رفت... 

حسرت نمی گذارد تو را فراموشت کنم و عشق مانع ایست قلبی

و تنها نگاه تو می تواند مانع از این مرگ شود

دوستت دارم و می خواهم در کنار من بمانی

بگذار این حسرت به واقعیتی تبدیل شود

و در کنارت بودن را احساس کنم

ای کاش می توانستی دیدگان شسته شده از اشک مرا ببینی و دستان مرا

در حالی که تو را نشانه رفته اند

و

 تنها با صدای قلب تو خو گرفته اند

را احساس کنی

لحظه لحظه های تنهایی من

با تو و به یاد تو

پُر می شود

و

بِدان

تنها تو دلیل زنده بودنی

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

نگاهی نکنم که دل کسی بلررزد

راهی نروم که بیراه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی رو

یادم باشد که روز ، روزگار خوش است

همه چیز روبراه و بر وقف مراد است و خوب

تنها ، دل ما دل نیست

اره

داره دوباره بیرون می یاد این همه اشکی که تو چشام وجود دارند .

امروز سعی کردم رو بغض اشکام نامه بنویسم ولی بازم نامه نوشتن رو یادم رفته .

آخ چه قدر دوست دارم بهت بگم دلم برات تنگ شده ولی انگار دلمم داره از بین میره .

امروز بیش از هر روز دلم برات تنگ شده عشق من.

چند روزه بارون داره می باره

بوی شکستن برام می یاره

می گه غزل پوش تو رو نمی خواد

فرهاد  خوابت دیگه نمی یاد

یادمه بهت گفتم اگه ترکم کنی شاعر شهر دلمون می میره

فقط همین رو می تونم بهت بگم که اون مرده ( تسلیت می گم بهت )

چه دل تنگی داره دل من امروز و نمی دونم چی کار کنم بیا بهم کمک کن ،

این قفس زنده بودن داغونم کرده ، داغون شدم ، باور نداری بیا ببین که نابود شدم ،

دلم تنگه

دوباره دارم آهنگت رو گوش می کنم

پشت پلکام عکست رو نقاشی کردم غزلک

تو رو می بینم تا وقتی چشم می بندم غزلک

یه پیام این تبسم که رو لبهای منه

خیلی وقته که به گریه هام می خندن غزلک

یه چیزی بهت بگم ، به کسی نگو

آسمونم بدون تو شده بی ستاره ، قلبمم تو این سینه خیلی درد داره ولی ...........

امشب خیلی دارم گریه می کنم ، نمی خوای بیای اشکام رو پاک کنی

تو رو خدا بیا  من رو هم ببر ، خ س ت  ه ا م

ستاره هنوز بیداری بازم امشب خواب نداری

نکنه تو هم مثل من عاشقی چشم انتظاری

نکنه تو هم توشبهات خسته از غبار جاده

خواب مهتاب و می بینی که می یاد پای پیاده

نکنه هجوم ابرها تو رو هم از ما بگیره

ستاره برای بودن دیگه فردا خیلی دیره

حالا که خورشید تلسمت

قلعه سنگی قابه

تو بنگو عشق ها دروغه

تو نگو دنیا سرابه

با کدوم بهونه باید شب از تو کوچه دزدید

گل سرخ عاشقی رو به غریبه ها نبخشید

ستاره همه غرورم پیش کش ناز تو باشه

تو بمون تا چشمهای من با سپیدی آشناشه

من اگه اسیر خاکم تو که جات تو آسمونه

دلخوشم دلی که هر شب تو بیای رو بوم خونه

هم نشین ابر ماهی  توی اون همه سیاهی

نکنه انقدره دور شی که دیگه من رو نخواهی

ستاره من

 دوستت دارم

در آخر

یکبار خواب دیدن تو به تمام عمر می ارزد

پس نگو که رویای دور از دسترس خوش نیست قبول ندارم

گرچه به ظاهر جسم خسته است ولی دل رویاییست

دوستت دارم

و تا کنون هر چه باشد

باشد

دوست خواهم داشت بیشتر از دیروز

با کی ندارم از هیچ کس و هر کس

که

تو را دارم عزیزدل

پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند

عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند

بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند

به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند

محبت کنم به کسانی که محبتی درحقم نکردند

ببخشم کسانی را که هر چه خواستند با من با دلم با احساسم کردند

ومرا در دوردست خودم تنها گذاردند

و من امروز به پایان خودم نزدیکم.

پروردگارا به من بیاموز در این فرصت حیاتم آهی نکشم برای کسانی که

 دلم راشکستند

سراسر وجودم از خالی و پر و سیاه و سفید و خوب و بد انباشته شده و برای انعکاس و جذب خیلی از چیزهای دیگه هم آماده هست,درست و غلطش رو نمیدونم.اگه بخواهم فکر کنم در موردشون ,انگار از خیلی چیزها عقب میمونم. انگار بین بقیه انگشت نما میشم,

شاید ذات آدم ها اینه که به فکر خودشون و نیاز هاشون باشن,به فکر دلشون...

هر کاری و هر تصمیمی خواستند بگیرند و هزارو یک قضاوتم از خودشون و بقیه بکنند و آخرش اگه درست بود به خودشون ببالند و با غرور بیشتر یه چیز دیگه رو امتحان کنند..و یا اشتباه کنند و وقتی فهمیدند چی فکر میکردند و چی شده ؟یه کوچولو ناراحت بشوند و یه کوچولو بیشتر تاوان پس بدهند و ...

بعدش روز از نو و روزی از نو...

ولی این رسمش نیست!

یعنی نمیتونه باشه!

یعنی خدا به خاطر (؟) انسان رو خلق کرده؟

تویی که داری میخونی!

نگو اینقدر بدبین نباش...نگو سخت گیری...نگو ناامیدی...

کاش میشد فرق سوال ها رو فهمید و مثل سوال جواب نداد!

من هیچیم نیست, من هم یه آدمم مثله خودم...تنها تر از خودم...ادعایی هم نمیکنم و نمیگم حرفم درسته یا غلط؟فقط یه کم با خودم درگیرم,بعضی موقع ها هم از سر لج بازی بی خیال همه ی این خزعبلات میشم و مهر باطل شد روی همه ی این ها میکوبم ولی آخه چه کنم وقتی یه عالمه نادونم و نمیدونم ...

چه میشه کرد و چه باید کرد وقتی بخواهی بدونی ولی ندونی از کجا میشه دونست؟از کی میشه پرسید؟...حالا همه ی اینها هیچ ...چی جوری میتونی اعتماد کنی و دونسته های بقیه رو قبول کنی ؟ آخه کجای این دنیا فرق درست و غلط رو بهت میگن؟

من سرم رو بلند میکنم و مطمئنم که نگاهم بازتابی داره, میخواهم خودم بشم آره خودم,...غریبی نکن !
و امروز هم گذشت و من یک روز بزرگتر شدم و نگاهم هم شاید بزرگتر شد.کمتر از یک وجب ولی هر قدر این بزرگی کوچیک باشه باز هم بزرگه.اون قدر بزرگ که خودشو هم قد دیروزش نمیبینه.
من کاری به نگاههای این و اون ندارم همین قدر که بتونم هوای خودم رو داشته باشم بسه...خدایا دستم رو بگیرو من رو تنها نذار.
نه میخواهم انرژِی منفی بدم و نه شعار فقط دارم خودم رو تا جاییکه میتونم و میفهمم مینویس

شیطان

گفتم: «لعنت بر شيطان»! لبخند زد.
پرسيدم: «چرا مي خندي؟»
پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام مي گيرد»
پرسيدم: «مگر چه كرده ام؟»
گفت: «مرا لعنت مي كني در حالي كه هيچ بدي در حق تو نكرده ام»
با تعجب پرسيدم: «پس چرا زمين مي خورم؟!»
جواب داد: «نفس تو مانند اسبي است كه آن را رام نكرده اي. نفس تو هنوز وحشي است؛ تو را زمين مي زند.»
پرسيدم: «پس تو چه كاره اي؟»
پاسخ داد: «هر وقت سواري آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو سواري بياموز. در ضمن اين قدر مرا لعنت نكن!»
گفتم: «پس حداقل به من بگو چگونه اسب نفسم را رام كنم؟»
در حاليكه دور مي شد گفت: «من پيامبر نيستم جوان ...!